“
آموزش” و “پرورش” یا “تعلیم” و “
تربیت” دو مفهوم مستقل از یکدیگر و گویای دو فرایند متفاوتند. آموزش، چنانچه تبیین آن به زودی خواهد آمد، فعالیت مستقیم و غیر مستقیم آموزگاران در سطوح مختلف برای انتقال اطلاعات و در جهت
دانش اندوزی دانش آموختگان است. پرورش نیز فعالیت متربی در شکوفاسازی استعداد خویش در بستری است که مربی و مربیان برای او فراهم می آورند.اما همزمان، این دو فرایند از رابطه ای تنگاتنگ برخوردارند، به گونه ای که تفکیک آن ها در مقام عمل مشکل می نماید. از یک سو، آموزش جزوی از بستر سازی موردنیاز در پرورش به حساب می آید، به گونه ای که علایق و رفتارهای فرد آموزش دهنده، چگونگی آموزش، محتوای آموزش و سایر عوامل شکل دهنده آن در پرورش تأثیرگذار است و هرگز نمی توان معلمی را فرض نمود که بدون تأثیرگذاری تربیتی، تنها و تنها به امر آموزش بپردازد. از سوی دیگر، پرورش نیز در بسیاری موارد، هرچند طرفین به این انتفال توجه نداشته باشند، همراه با نوعی آموزش است. به نظر می رسد، در استفاده از آیه شریفه “و یزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمه”( آل عمران۱۶۴) نیز، گرچه بر دو گونه بودن این دو مفهوم تصریح شده است، اما همراهی آن ها در سیاق آیه شریفه نیز حکایت ازاین ارتباط وثیق دارد.
همچنین تربیت در دوران کودکی و نوجوانی دارای جایگاه مهمی است چراکه در این دوران هویت اساسی فرد شکل می گیرد.لذا در این دوران باید به آن اخلاق نيكو...
ادامه مطلبما را در سایت اخلاق نيكو دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 233 تاريخ: شنبه 9 دی 1396 ساعت: 22:10